بسته بندی PCRبه معنای بسته بندی بازیافتی پس از مصرف کننده است. از موادی می آید که مردم استفاده کرده و سپس بازیافت کرده اند.
مردم اغلب در مورد اصطلاح پست مصرف کننده تعجب می کنند. برای دستیابی بهتر به آن، به این فکر کنید که چگونه مواد بازیافتی به انواع مختلف دسته بندی می شوند.
مواد بازیافتی پس از مصرفکننده از زبالههای روزمره در مکانهایی مانند خانهها، ادارات و رستورانها میآیند. به عنوان مثال، آن بطری پلاستیکی که بعد از نوشیدن از آن در سطل پرتاب می کنید مهم است. روزنامهای قدیمی که خواندنش را تمام کردهاید، یا یک بطری خالی از مواد شوینده لباسشویی، به همراه جعبههای بستهبندی دور انداخته شده و مواردی از این دست هم همینطور است. این چیزها زندگی کامل خود را به عنوان محصول طی کرده اند. آنها از ساخت و حمل و نقل شروع کردند، سپس توسط مردم مورد استفاده قرار گرفتند و به زباله تبدیل شدند. بازیافت آنها واقعا زباله را به چیزی مفید تبدیل می کند.
از سوی دیگر، مواد بازیافتی پیش مصرفکننده از زبالههای کارخانهها میآیند که هرگز به دست مردم نمیرسند. به ضایعات ماشینهایی که پلاستیک را قالبگیری میکنند، تکههای پارچه باقیمانده در کارخانههای پوشاک یا کاغذهایی که در چاپخانهها به اشتباه بریده شدهاند، فکر کنید. اینها در دنیای تولید باقی می مانند و هرگز توسط مصرف کنندگان معمولی استفاده نمی شوند. بازیافت آنها مطمئنا کمک می کند. اما ضایعات را کاهش نمیدهد یا به محیط زیست کمک نمیکند، آنقدر که کالاهای پس از مصرفکننده انجام میدهند.
فرآیند ساخت بستهبندی PCR معمولاً از یک مسیر استاندارد پیروی میکند، بهویژه هنگام استفاده از پلاستیکهای بازیافتی رایج. ابتدا ضایعاتی را که مصرف کنندگان دور می ریزند جمع آوری می کنند. این امر از طریق برنامههای بازیافت شهری یا سیستمهایی اتفاق میافتد که در آن شما پول را برای برگشت دریافت میکنید.
سپس، در کارخانه، پلاستیک ها را بر اساس نوع، مانند PET، HDPE یا PP، به گروه های جداگانه دسته بندی می کنند.
سپس تمیز کردن و خرد کردن می آید. آنها برچسب ها، تکه های باقی مانده داخل و هرگونه کثیفی یا علامت را به طور کامل حذف می کنند. پس از آن همه چیز را به قطعات ریز برش می دهند.
در پردازش مجدد، آن قطعات ذوب شده و دوباره به گلوله های رزین PCR تبدیل می شوند. این گلوله ها برای تولید محصولات جدید کار می کنند.
در نهایت از رزین PCR در ساخت استفاده می کنند. گاهی آن را با مقدار معینی با رزین جدید بکر مخلوط می کنند. یا با 100 درصد PCR برای تهیه بسته بندی تازه وارد عمل می شوند. این شامل روش هایی مانند قالب گیری بادی یا قالب گیری تزریقی برای ظروف است.
استفاده از بسته بندی PCR دارای اهداف بزرگ و مزایای واقعی است. ضایعات و آلودگی محیط زیست را کاهش می دهد. آن زباله های پلاستیکی فقط در محل های دفن زباله دفن می شوند یا در غیر این صورت می سوزند. بنابراین این امر از انتشار آلودگی سفید جلوگیری می کند و فشار بر طبیعت را کاهش می دهد.
همچنین باعث صرفه جویی در منابع و انرژی می شود. ساخت بستهبندیهای جدید از مواد بازیافتی نسبت به شروع از صفر با نفت خام برای پلاستیک بکر، روغن و قدرت کمتری مصرف میکند. این به معنای کاهش انتشار کربن به طور کلی است.
به علاوه، ایده اقتصاد دایره ای را پیش می برد. PCR به مواد اجازه می دهد تا در یک حلقه استفاده، بازیافت، بازسازی و استفاده مجدد ادامه دهند. این خط مستقیم قدیمی حفاری اشیا، ساختن محصولات و دور ریختن آنها را شکست می دهد.
مارک ها و مصرف کنندگانی که به این سیاره اهمیت می دهند نیز اینگونه هستند. این روزها افراد بیشتری محصولاتی را با بسته بندی سازگار با محیط زیست انتخاب می کنند. شرکت هایی که از PCR استفاده می کنند می توانند شهرت سبز خود را افزایش دهند. آنها وظایف اجتماعی خود را انجام می دهند و از قوانین مربوط به محیط زیست پیروی می کنند.
با این حال، بسته بندی PCR با چالش ها و محدودیت هایی همراه است. عرضه و کیفیت مواد بازیافتی می تواند نوسانات زیادی داشته باشد. این به شدت به نحوه عملکرد کل مجموعه بازیافت بستگی دارد.
پس از چندین بار بازیافت، زنجیره های بلند پلاستیک از بین می روند. این منجر به استحکام ضعیف تر و ظاهر کمتر شفاف در طول زمان می شود.
هزینه ها مسئله دیگری را مطرح می کند. ساختن سیستمهایی برای جمعآوری، مرتبسازی و تمیز کردن هزینه زیادی میبرد. رزین PCR با کیفیت بالا گاهی اوقات ممکن است هزینه بیشتری نسبت به نوع بکر داشته باشد.
ظاهر و عملکرد نیز محدودیت هایی دارد. بسته بندی PCR، به ویژه نوع پلاستیکی آن، مانند مواد اولیه شفاف نمی درخشد. ممکن است نقاط کوچک یا کمی خاکستری را نشان دهد.
ویژگی های فیزیکی می تواند یک لمس ضعیف تر از چیزهای جدید خالص باشد. بنابراین آنها اغلب در برخی مواد بکر ترکیب می شوند تا بسته بندی محکم و ایمن بماند.
برای تماس با غذا، قوانین سختگیرانه هستند. بسته بندی هایی که مستقیماً با مواد غذایی تماس دارند باید از PCR بدون هیچ گونه آلودگی بد استفاده کنند. این امر تولید PCR ایمن مواد غذایی را سخت تر و از نظر فنی گران تر می کند.
در پایان، بسته بندی پلاستیکی PCR از بازیافت زباله به دست می آید. این یک حرکت کلیدی به سمت پایداری در دنیای بسته بندی است. وقتی برچسبی میگوید که حاوی درصد معینی از محتوای بازیافتی مصرفکننده است، شما از تلاشی حمایت میکنید که زبالهها را به گنج تبدیل میکند. بدون شک چالش ها باقی می مانند. اما به عنوان یک راه اصلی برای مبارزه با آلودگی پلاستیکی و ایجاد آیندهای نامعلوم است.
